HDLC vs SDLC

HDLC i SDLC to protokoły komunikacyjne. SDLC (Synchronous Data Link Control) to protokół komunikacyjny stosowany w warstwie łącza danych sieci komputerowych, opracowany przez IBM. HDLC (High-Level Data Link Control) to ponownie protokół łącza danych, opracowany przez ISO (Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna), i został stworzony z SDLC.

SDLC został opracowany przez IBM w 1975 r. Do użycia w środowiskach SNA. Był synchroniczny i zorientowany na bity i był jednym z pierwszych tego rodzaju. Przekroczył synchroniczne, zorientowane na znaki (tj. Bisync z IBM) i synchroniczne zorientowane na liczbę protokołów bajtów (tj. DDCMP z DEC) pod względem wydajności, elastyczności i szybkości. Obsługiwane są różne typy łączy i technologie, takie jak łącza punkt-punkt i łącza wielopunktowe, media ograniczone i nieograniczone, urządzenia do transmisji półdupleksowej i pełnego dupleksu oraz sieci z komutacją łączy i komutacją pakietów. SDLC identyfikuje typ „głównego” węzła, który kontroluje inne stacje, które są nazywane węzłami „drugimi”. Zatem drugorzędne węzły będą kontrolowane tylko przez główny. Główny komunikuje się z węzłami dodatkowymi za pomocą odpytywania. Węzły wtórne nie mogą transmitować bez pozwolenia głównego. Cztery podstawowe konfiguracje, a mianowicie punkt-punkt, wielopunkt, pętla i koncentrator mogą być używane do łączenia pierwotnego z węzłami dodatkowymi. Punkt-punkt obejmuje tylko jeden główny i pomocniczy, podczas gdy Multipoint oznacza jeden główny i wiele drugorzędnych węzłów. Topologia pętli związana jest z pętlą, która zasadniczo łączy pierwotną z pierwszą wtórną, a ostatnia wtórna ponownie połączona z pierwotną, dzięki czemu pośrednie wtórne przepuszczają między sobą komunikaty, gdy odpowiadają na żądania pierwotne. Wreszcie, centrum zarządzania Hub obejmuje kanał wejściowy i wyjściowy do komunikacji z węzłami dodatkowymi.

HDLC powstało tylko wtedy, gdy IBM przedłożył SDLC różnym komitetom normalizacyjnym, a jeden z nich (ISO) zmodyfikował SDLC i utworzył protokół HDLC. Jest to ponownie zorientowany bitowo protokół synchroniczny. Pomimo faktu, że pominięto kilka funkcji używanych w SDLC, HDLC jest uważany za kompatybilny nadzbiór SDLC. Format ramki SDLC jest współdzielony przez HDLC. Pola HDLC mają taką samą funkcjonalność jak pola w SDLC. HDLC również obsługuje synchroniczne, pełny dupleks jako SDLC. HDLC ma opcję dla 32-bitowej sumy kontrolnej, a HDLC nie obsługuje konfiguracji przelotowych pętli lub koncentratora, które wyraźnie różnią się od SDLC. Ale główna różnica wynika z faktu, że HDLC obsługuje trzy tryby przesyłania, w przeciwieństwie do jednego w SDLC. Pierwszym z nich jest tryb normalnej odpowiedzi (NRM), w którym drugorzędne węzły nie mogą komunikować się z głównym, dopóki główny nie wyrazi na to zgody. W rzeczywistości jest to tryb przesyłania używany w SDLC. Po drugie, tryb odpowiedzi asynchronicznej (ARM) pozwala węzłom drugorzędnym na rozmowę bez zgody użytkownika głównego. Wreszcie ma tryb zrównoważony asynchroniczny (ABM), który wprowadza połączony węzeł, a cała komunikacja ABM odbywa się tylko między tego rodzaju węzłami.

Podsumowując, SDLC i HDLC to protokoły sieciowe warstwy łącza danych. SDLC zostało opracowane przez IBM, podczas gdy HDLC zostało zdefiniowane przez ISO przy użyciu SDLC jako podstawy. HDLC ma większą funkcjonalność, chociaż niektóre funkcje SDLC nie są obecne w HDLC. SDLC można używać z czterema konfiguracjami, a HDLC tylko z dwiema. HDLC ma opcję 32-bitowej sumy kontrolnej. Główną różnicą między tymi dwoma trybami jest ich transfer. SDLC ma tylko jeden tryb przesyłania, którym jest NRM, ale HDLC ma trzy tryby, w tym NRM.